νάσος αλευράς

ΟΜΙΛΙΑ ΝΑΣΟΥ ΑΛΕΥΡΑ ΣΤΗΝ ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΓΙΑ ΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΜΕΤΡΑ- 6.5.2010

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ποτέ μέχρι σήμερα στη μεταπολιτευτική περίοδο μία απόφαση της Βουλής, του Κοινοβουλίου, δεν συνδέθηκε και δεν συνδέεται τόσο άμεσα και στενά, όχι μόνο με το συμφέρον της χώρας, αλλά με τη σωτηρία της χώρας. Και οφείλουμε όλοι με ειλικρίνεια να πούμε στους πολίτες της πατρίδας μας ότι, αν σε λίγες ώρες, με την απόφασή μας, εξασφαλιστεί η δανειοδότηση της χώρας, αυτό θα οφείλεται στη σθεναρή και υπεύθυνη στάση των 160 συναδέλφων που ανήκουμε στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ. Και αυτό, γιατί; Οι συνάδελφοί μου και εγώ έχουμε αποφασίσει ότι για λόγους ευθύνης απέναντι στη χώρα και στην ιστορία της, για λόγους ευθύνης απέναντι στο δημόσιο συμφέρον και στο συμφέρον των πολιτών, πρέπει να υποχωρήσουν πολιτικές και ιδεολογικές και προσωπικές ευαισθησίες, πρέπει να αγωνιστούμε για το συμφέρον σωτηρίας της πατρίδας.Καταλαβαίνει, όμως, κανένας ότι αν σήμερα και σε λίγες ώρες δεν υπήρχαν οι 160 ψήφοι των Βουλευτών του ΠΑΣΟΚ, δεν υπήρχε η κοινοβουλευτική πλειοψηφία που θα προσφέρει το ΠΑΣΟΚ στο σχέδιο αυτό, η χώρα θα αντιμετώπιζε το κίνδυνο μιας ολοκληρωτικής οικονομικής καταστροφής.

Και δεν μπορεί, παρά να εκφράσει κανείς τη θλίψη του για το γεγονός ότι η Αξιωματική Αντιπολίτευση, -η οποία θα όφειλε σήμερα να προσφέρει την κοινοβουλευτική της δύναμη ως ελάχιστη πολιτική υποστήριξη σε ένα σχέδιο σωτηρίας της χώρας από την κατάσταση στην οποία η ίδια οδήγησε τη χώρα-, προτιμά να υπεκφεύγει ακόμη μία φορά επιδεικνύοντας στάση ανευθυνότητας, εξίσου επικίνδυνης ανευθυνότητας με εκείνη την οποία επέδειξε παραδίδοντας την οικονομία στην τραγική κατάσταση στην οποία βρεθήκαμε πριν από λίγους μήνες.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, δεν χρειάζεται να γνωρίζει κανένας πολλά οικονομικά, για να καταλάβει ότι συζητάμε το σχέδιο νόμου ακριβώς στο χείλος μιας ολοκληρωτικής οικονομικής καταστροφής για τη χώρα και τους πολίτες της. Αν την αποφύγουμε την καταστροφή αυτή, αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι τους τελευταίους μήνες η Κυβέρνηση και προσωπικά ο Πρωθυπουργός υπεδύθησαν σε έναν αγώνα διπλωματικό και πολιτικό, προκειμένου να εξασφαλίσουν έναν πρωτόγνωρο μηχανισμό για τη δανειοδότηση της χώρας.

Επειδή πολλά θεωρητικά ακούγονται ενώ στην πράξη τα πράγματα ήταν πολύ πιεστικά και συγκεκριμένα, για να έχουμε επίγνωση της κρισιμότητας της κατάστασης πρέπει να πούμε ότι το πρόγραμμα αυτό είναι οικονομικά το μεγαλύτερο στην ιστορία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Η βοήθεια που θα δοθεί στην Ελλάδα είναι η μεγαλύτερη στην ιστορία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και η βοήθεια που θα δοθεί από τις ευρωπαϊκές χώρες δεν υπήρχε θεσμικά ως μηχανισμός πριν από λίγους μήνες.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, οφείλω να πω ότι για να αποφύγουμε τη χρεοκοπία της χώρας δεν αρκεί να εξασφαλίσουμε τη δανειοδότησή της. Χρειάζεται ταυτόχρονα να εξασφαλίσουμε την πολιτική και ιδεολογική τροφοδότησή της με καινούργιες αρχές και αξίες, διαφορετικά θα περιγράψουμε σήμερα στα λόγια ακόμα ένα τέλος της Μεταπολίτευσης, ενώ θα πρέπει να αντιληφθούμε τώρα ότι δεν υπάρχει τέλος της Μεταπολίτευσης χωρίς το τέλος των μύθων που έχουν κυριαρχήσει σ’ αυτήν.

Η σημερινή μέρα που συζητάμε αποτελεί το καλύτερο παράδειγμα για να κατανοήσουμε ποιοι είναι οι κυρίαρχοι μύθοι στην πολιτική και στην κοινωνική ζωή της χώρας. Ο θάνατος, η δολοφονία τριών νέων εργαζομένων αποδεικνύει ότι η κουλτούρα της βίας και η αδιαφορία στη βία επέδρασαν αρνητικά σ’ ένα μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης και της κοινωνίας. Αδιαφορούσαμε όλα αυτά τα χρόνια για τη βία που συνόδευε πολλές φορές κοινωνικά ή πολιτικά αιτήματα. Δεν υπήρξε αυτά τα χρόνια και δεν υπάρχει ακόμα και σήμερα –είναι κλασικό παράδειγμα η σημερινή μέρα- η πολιτική κουλτούρα του διαλόγου, της συνεννόησης και του συμβιβασμού. Υπάρχουν συνδικάτα που αρνούνται να καθίσουν στο τραπέζι του διαλόγου, πολιτικές δυνάμεις που αρνούνται να συζητήσουν. Η δυνατότητα αναζήτησης ενός συμβιβασμού και μιας συμφωνίας έχει ενοχοποιηθεί ως πολιτική στάση και συμπεριφορά και αυτό είναι ανεπίτρεπτο και αυτό είναι ακόμα ένας μύθος που πρέπει να τελειώσει. Λαϊκισμός παντού. Είναι ο τρίτος μύθος με τον οποίο πρέπει να τελειώσουμε. Το βλέπουμε σήμερα σ’ αυτή τη συζήτηση.

Ακούμε πολιτικές δυνάμεις να μιλούν για τη σωτηρία της χώρας χωρίς να προσφέρουν συγκεκριμένες και πρακτικές λύσεις γι’ αυτήν, λύσεις που τις έχουμε ανάγκη σε λίγα εικοσιτετράωρα. Αυτό δεν είναι θεμιτό. Δεν μπορεί στο όνομα ιδεολογικών και θεωρητικών αναζητήσεων και στόχων να αποφεύγουμε να πούμε πώς συγκεκριμένα θα διασφαλίσουμε πολιτικές λύσεις για την οικονομία σήμερα.

Πώς θα βρεθούν, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, 55 δισεκατομμύρια ευρώ, όσα χρειάστηκε και χρειάζεται φέτος η χώρα για να δανειοδοτήσει τις ανάγκες της, για να πληρώσει μισθούς και συντάξεις, χρεωμένες επιχειρήσεις; Πώς θα βρεθούν τα 55 δισεκατομμύρια ευρώ; Με τα 15 δισεκατομμύρια ευρώ που είναι τα κέρδη των μεγαλύτερων επιχειρήσεων; Και όλα τα κέρδη να τα εθνικοποιήσουμε, και όλα να τα κρατικοποιήσουμε, θα μας μένει ένα έλλειμμα 40 δισεκατομμυρίων ευρώ. Πού θα βρεθούν τα υπόλοιπα 40 δισεκατομμύρια; Ο πολιτικός διάλογος όταν δεν γίνεται συγκεκριμένος, είναι υπεκφυγή και αυτή την υπεκφυγή βιώνουμε σήμερα σ’ αυτή τη συζήτηση. Ίσως να την καταλάβει κανείς από τα κόμματα της Αριστεράς που για λόγους ιδεολογικής και θεωρητικής συνέπειας μπορεί να αρνηθούν να συζητήσουν λύσεις στο πλαίσιο του συστήματος, αλλά δεν την καταλαβαίνουμε από το κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης που θα όφειλε να είναι συγκεκριμένο και σαφές και να μην υποδεικνύει 23 μέτρα για τη σωτηρία της χώρας τα οποία είναι ευχολόγια και από τα οποία δεν εξασφαλίζεται ούτε ένα δισεκατομμύριο ευρώ από τα 55. Μάλιστα ένα από τα 23 μέτρα είναι να αγοράσει ο Οργανισμός Εργατικής Κατοικίας απούλητα σπίτια. Αυτές είναι οι «συνταγές», αλλά αυτές οι «συνταγές» οδήγησαν τη χώρα στο χείλος της καταστροφής.

Κύριοι συνάδελφοι, υπάρχουν δύο δρόμοι για να προχωρήσουμε από δω και πέρα. Ο ένας είναι να συνεχίσουμε να παιανίζουμε τους ευχάριστους μύθους της Μεταπολίτευσης και να κρυβόμαστε πίσω από θεωρητικούς βερμπαλισμούς και ο άλλος είναι να προσπαθήσουμε να γίνουμε συγκεκριμένοι, να γίνουμε λιγότερο αρεστοί και περισσότερο υπεύθυνοι. Καταλαβαίνω απόλυτα την οργή του κόσμου, αλλά οφείλουμε να αντισταθούμε στη λογική και στην πολιτική του “business as usual”. Δεν είναι αυτή η συγκυρία της χώρας. Πρέπει να αντισταθούμε με προσωπικό και πολιτικό κόστος, να κάνουμε τη χώρα μας σύγχρονη και ευρωπαϊκή και για να γίνει αυτό χρειάζεται μεγάλη και σκληρή προσπάθεια.
Γνωρίζετε πολύ καλά ότι στο παρελθόν σε πολλές προσπάθειες για να αλλάξουν τα πράγματα, όλοι μας και η ελληνική κοινωνία και οι Έλληνες πολίτες δεν σταθήκαμε αλληλέγγυοι στην προσπάθεια. Όταν προσπαθήθηκε το 2001 να λυθεί το ασφαλιστικό, θυμίζω ποια ήταν η αντίδραση πολλών στα μέσα ενημέρωσης, στο πολιτικό σύστημα, στην κοινωνία.

Θυμίζω ότι ο Αναστάσιος Πεπονής που έδωσε το παράδειγμα ενός νόμου για την αξιοκρατία, με την ψήφο των πολιτών δεν επανεξελέγη. Πρέπει να έχουμε το θάρρος να πούμε αυτές τις αλήθειες και να μην είμαστε έτοιμοι να συνθηκολογήσουμε με τη λογική που ορισμένα μέσα ενημέρωσης προσπαθούν να αντιμετωπίσουν την κατάσταση. Ναι, «τα λαμόγια» οι πολιτικοί. Μάλιστα, υπάρχουν «λαμόγια» πολιτικοί. Αν το ζήτημα, όμως, της ελληνικής κοινωνίας και της ελληνικής οικονομίας τούτη την κρίσιμη ώρα είναι δύο ή τρία λαμόγια πολιτικοί, τότε κοροϊδεύουμε τον κόσμο.

Το πολιτικό και οικονομικό πρόβλημα της χώρας δεν είναι εκεί. Το σύστημα πάσχει και το πρόβλημα είναι πολύ βαθύτερο. Έχουμε πολλούς δημόσιους υπαλλήλους, πολύ περισσότερους απ’ όσους μπορούμε να πληρώσουμε. Έχουμε μία οικονομία ελάχιστα ανταγωνιστική, πολύ λιγότερο ανταγωνιστική απ’ όσο μπορεί για να σταθεί. Αυτά πρέπει να διορθώσουμε.

Για να τα διορθώσουμε, λοιπόν, πρέπει να είμαστε σαφείς και συγκεκριμένοι.
Ολοκληρώνοντας, αγαπητοί συνάδελφοι, νομίζω ότι τούτη την κρίσιμη ώρα υπάρχει μόνο μία ευθύνη. Η ευθύνη να σώσουμε την πατρίδα. Και είμαι σίγουρός ότι όλοι μας –τουλάχιστον οι συνάδελφοι του ΠΑ.ΣΟ.Κ., με τους οποίους έχω την τιμή να ανήκω στην ίδια Κοινοβουλευτική Ομάδα- θα κάνουμε το χρέος μας.